GLIMT……….
en blogg om tur, naTUR, store og små opplevelser

7. august 2017

I tenkeboksen.

Romanyen og eg er ikkje heilt gode venner for tida. Det vert ein ikkje når skinka får vondt, foten dovnar bort og rulla ikkje vil. Så vi kranglar. Han vil ikkje det same som eg- og eg vert sur. No har eg vurdert fram og tilbake, opp og i mente lenge. Slike ting er ikkje lett. Han har jo sine gode sider og. Lett å snu, trygg og pålitelig, grei på tur når tempo ikkje er tema. Ikkje vert eg sjøsjuk i han heller, og akkurat plass nok i han til helgeturar. Men han sviktar når eg treng han som mest. I bølgene. Når eg har gått rundt og vil rulle meg opp att. Slikt går ikkje i lengda. Ein må kunne få til å rulle i bølgene med kajakken sin altså.

No er det nok ikkje berre Romanyen sin feil. Den krev at du sitt med beina i froskestilling og er sterk nok til å spenne dei ut mot skroget. Eg er ikkje heilt der. I og med at han er flatbunna krev han og anten ei litt eksplosiv rulle, eller sabla god teknikk. Det første har eg ikkje styrke til (jaaaaaaaaada, veit at ei god rulle ikkje krever krefter, men observerer stadig vekk mannfolk som får til å rulle eine og åleine pga styrken sjøl om dei påstår det motsatte..) God teknikk er heller ikkje lett når ein havnar 3 rundar i vaskemaskinen sånn akkurat før du fekk tid til å trekke pusten. I basseng derimot er det jo ikkje nokke problem. Det er berre det at det er uråd å surfe med kajakk der.

Uansett. Eg har begynt å sette ned foten. No gidd eg snart ikkje meir. Eg har lenge trua han med å bytte han ut. Og forleden dag sette eg ord bak handling. Antyda på sosiale medier at eg vurderte å selge han. Sjøl om det ikkje vert med lett hjarte. Vi har trass alt mange gode stunder i lag. Men det er viktig å gi kvarande ein sjanse, så no i helga fekk han være med på tur. Under tvil. Men ettersom det ikkje var snakk om nokke langtur, tenkte eg at eg fikk tole det om vi kom til å havne på kant.

Vel på plass i kajakken att kunne eg konstatere at eg satt noko betre enn sist i han. Foten dorma ikkje like fort vekk........Behagelig er setet framleis ikkje, men på den andre sida er dette noko som kan skiftast ut- til eit Valley sete til dømes. Tilbake ved naustet att måtte eg teste rulla. Utan maske, naseklype eller hette, tynnkledd i ei avlagt tørrdrakt som på langt nær er tett. Schvopp- rulla gjekk som ein leik! Ein gong til-schvopp og eg opp att endå ein gong! Tredje forsøket missa eg, men det var nok min feil for eg tenkte for mykje. Eigen- og kammeratredninga var ikkje mykje å skryte av, men akkurat det må eg nok ta på mi kappe.

Ein skulle tru at Romanyen har skjønt alvoret og skjerpa seg litt. Så no vart eg veldig i tvil. Eg har førebels ikkje funne nokken som er betre, men eg kjem nok til å fortsette med å teste andre kajakkar. Dei må testast i in action- i bølgene. Men ingen er perfekte. Så får vi sjå. Romanyen overlevde helga- det hadde eg i grunn ikkje trudd. Så det kan jo hende vi finn ut av det med kvarandre likevel. Sjølv om eg har mine tvil.

Litt bilder frå helgas tur, men ingen av rulleøkta- eg hadde nok med meg sjølv:








11. juli 2017

Mellom bygene: Flåvær

Det nærmar seg ferie, og tur til Hoddevika med kajakk, born og spetakkel har vore plotta på kalenderen lenge. Men været er ustadig. Det skiftar mellom Ok til regn i uante mengder. Når onsdagen kjem gir vi opp prosjektet. Det vert husarbeid med opning for ei padleøkt om været tilét det.

Laurdag og fortsatt regn og grått. Mildrid er gira på padling uansett, og yr melder om lettare vær ut over dagen. Lite vind = moglegheit for Flåvær. Eg er med! Vi startar på Jensholmen ved godt mot. Yr ser ut til å halde ord og med opplett i syningom glir vi utover på stille vatn. Vi rundar Herøya og Flåvær kjem til syne, like lekker som alltid. Og om ikkje sola skin, så er det i allefall opplett.

Eg kjenner at gleda ved havpadling så smått kjem sigande att. Padlemuskulaturen er langt i frå på plass, men turen går lettare enn forventa. Pause ved fyret- åffcårse, med utsikt til Stadt. Ikkje lange biten over (ca 25 km), men eit av dei mest vérutsette stykka langs kysten. Praten går og før vi veit ordet av det har det gått eit par timar. Kjekt! Tilbake vert vi velsigna med vind i ryggen og medsjø, så sjølv om armane har vorten lange går det rimelig greitt.

Fin tur var det i allefall, i særdeles godt selskap! Og trua på havpadling har langt på veg komme attende!







2. juli 2017

Midtsommer!

I år som i fjor var jeg med å arrangere kajakkaktivitet for barn på Midtsommardagane i Norddal. Litt gråere og mer vind, så den store etterspørselen etter å få padlet kajakk uteble. Så da tok vi i mot et par franske turister også. Hvor den ene på mirakuløst vis klarte å kolve. Nå har jeg ikke øvd meg på kammeratredning på over ett år, så det tok noen sekunder før jeg kom på hvordan dette nå funket igjen, men etter mye styr og språkvansker klarte jeg å hale fyren igjen opp i kajakken igjen til stor applaus fra land. Ikke veldig elegant og langt fra læreboka, men det gikk. Kjekke timer var det nå i allefall, og fin oppladning til Sliningsbålet seinere på kvelden.

Bare en liten oppklaring sånn aller først- i år var sommersolverv onsdag den 21.juni, St.Hans (eller Jonsok som egentlig er et finere navn spør du meg) fredag den 23.juni, og egentlig den dagen vi feirer sommersolverv, mens brenning av Slinningsbålet, som egentlig er et Jonsokbål, i år var på lørdag 24.juni. Ikke lett å holde styr her altså.

Det er veldig fint å bo slik til at man har god kontroll på når det er på tide å komme seg avgårde. Og ett sted rundt kl.11 på kvelden var vi klare til å padle utover. Lettere rotete sjø utover grunnet horder av båter som kjørte til og fra i ett sett, men vel fremme var det rolig. I utgangspunktet var jeg litt skeptisk til å menge meg med de store gutta med motor, men det skal de ha båtfolket i Ålesund- rundt Slinningsbålet oppfører de seg. Alle tok hensyn til alle, og det som var av bråk foregikk på land.

Vi timet det ganske perfekt. Fikk med oss den gjeveste delen av bålet, hold ut til det ramlet sammen og vel så det, mens de som kom tidligere var gått lei og reist hjem igjen. Litt chilling ved nausta før hjem igjen i den relativt lyse sommernatta. Fabelaktig kveld i godt selskap Og som Lene så treffende sa det- ikke ofte jeg får padlet i flere timer før jeg har stått opp!



GLIMT fra Midtsommardagane i Norddal:






GLIMT fra padletur til Slinningsbålet:







Og selvsagt måtte nokken i bålgjengen ta seg en dukkert!


11. juni 2017

Rulletrening i Tovågen

Tre veker sidan operasjon i kneet, og eg undrar sjølvsagt på om det går like greitt å rulle som å padle. Fest fredag kveld, og litt optimistisk gjekk eg heim att framfor å ta drosje- noko eg definitivt ikkje skulle ha gjort. Så laurdagen gjekk det litt seint unna og formen var kanskje ikkje heilt på topp. Men rullast skulle det! Det endte opp med grilling i staden, slarv på sofaen og overnatting, men med dei beste intensjonar om rulling dagen derpå.

Eg kryssar ikkje fjorden med kajakk på taket berre for å grille. Såklart vi skal rulle! Eg har faktisk ikkje rulla sidan i desember i fjor så eg er litt spent. Bestemmer meg for ikkje å tenkje og testar  standardrulla, først på eine, så på andre sida. Godkjent. Litt pause og utforsking av området. Tovågen er ein idyllisk liten våg. Så testing av shotgun både sider- godkjent! Norsaq og håndrulle- godkjent dei med, rett nok berre på godsida.

Mildrid kjøyrer gjennom heile repertoaret sitt. Er ikkje heilt nøgd. Men ho har rulla like lite som meg det siste året, så det er ingen grunn til å henge med nebbet når ein klarer albogerulla etter eit halvt års pause! Dessutan vert vatnet stadig varmare og no er vi i siget att! Ein liten time er nok. Eg fikk til meir enn eg hadde håpt på, eg unngjekk hjernefrys, og kneet tolte det sånn høveleg bra. Eg tenkjer det er godt nok. Og vel så det!











10. juni 2017

Rekovalesenspadling rundt Giske- atter en gang

Når lysten til å havpadling er større enn evnen er Giske svaret. Giske er fin på den måten at man kan komme seg på land hvor som helst, når som helst. Og det er jo greitt når man ikke helt er trygg på om man orker å padle rundt.

Ragnhild og jeg starter så kjekt i bare stillongsen. Litt for varm med 20+ og tørrdrakt. En stund i alle fall. Men det friskner litt til så vi tar en teknisk stopp ved Øydegardshamna, så jeg får trekke på meg tørrdrakten. Lurt- for i det vi runder Kvalneset går det hvitt utpå. Med litt skrekkblandet fryd gir jeg meg i kast med bølgene og paddemark, vel vitende om at jeg fremdeles ER rusten og at jeg padler greenlanderen. Og at det er et stykke før vi er forbi området med grunner og stein.

Men det går helst bra. Teknikken sitter i ryggmargen, og selv om jeg får hjertet i halsen når sjøen slår over kajakken fra siden, går det jo bra likevel. Men nerver til å ta bilder fra dette strekket har jeg ikke. Og Ragnhild får beskjed om at hun bare må prate, men jeg jeg har altså nok med å konsentrere meg om å holde balansen om jeg ikke skal svare også. SÅ avansert har jeg ikke blitt ennå!

Når vi kommer til småbåthavna på sørsida er vi i le for vinden, og det er bare sjarmøretappen igjen. Fint å avslutte med rolige forhold. Og fint å kjenne at gleden over padling er på tur tilbake. Og at kneet blir bedre fra dag til dag.